خـــزان آبــ ـ ـ ـــی

اوووووو وَه ... خیلی وقته که اینجا نیومدم تا بنویسم... راستش چرا دروغ؟ اومدم چند باری، اما اینقدر خالی بودم که چیزی برای نوشتن پیدا نکردم و این شد که نیومده ... برگشتم...
یادمه یه روزایی می شد که دلم میخواست ده تا پست پشت هم بنویسم و هزار تا موضوع ریز و درشت، مهم و کم اهمیت فکرمو مشغول میکرد و همین ها دلیل نوشته هام میشدن.
این روزا زیاد فکر میکنم اما در ادامه ش حرف میزنم...
حرف میزنم!منتها نه با همه نه با خودم... راستش دیگه حتی بلند بلند هم فکر نمیکنم... حتی نمی نویسم...

نیم ساعته دستم روی کیبورد بی حرکت مونده و دقیقا نمیدونم که چی میخوام بنویسم!
بیخیال نمی نویسم....



پ.ن :
خیلی خوب میشد اگه مینوشتم. میدونی که اونقدر شهامت دارم که هر چیزی را بنویسم اما.... نوشتن این پست احساس میخواست که متاسفانه اصلا عمومی نبود.
اگه میتونستم احساسم را بنویسم حتما پست بی نظیری می شد اما این هم قسمت صفحه وبلاگ من نشد!

هر زنی همیشه حسی غرق شده در درونش دارد ... انگار من آمده ام تا هزاران بار از او و زندگیش ،از تنهایی و مظلومیتش از همان ها که دارد و هیچ کس نمیبیند،همان ها که ندارد و همه به او نسبت میدهند بنویسم.

همیشه از خشونت مردان نسبت به زنان می نویسند اینکه مردی پیکر زنی را زیر مشت و لگد کبود میکند و هزاران جای زخم بر پیکر کوچکش می گذارد. اما هیچ وقت هیچ کس به زخم های روح لطیف و پر احساسش توجهی نمی کند. همان که بارها در گوشه پس گوشه های کوچه های ذهن مردم شهرش مورد تجاوز قرار می گیرد، هزاران بار در خود می شکند و دم بر نمی آورد. همان که شانه های نحیفش زیر سنگینی نگاه های هرزه زنان و مردان زندگیش خم می شود و همچنان می بخشد و مهر می ورزد ...
زن داستان من همان است که آفرینش از بابت وجودش حادث شد و هر لحظهء زندگی گوشه ای از زیباییش را به تصویر می کشد. هر روز با باز کردن چشمانش تلولو طلایی اشعه های خورشید را به زندگی می تاباند و لبخند، همچون گلی سرخ بر لبانش جان میگیرد... او بی انتظار بر زندگی نور می پاشد. به استواری کوهسار بر زندگی می ایستد و سبز در کنار عزیزانش ریشه می دواند. شکوفه میزند،به بار می نشیند، تسلسل حیات را تداوم می بخشد و زندگی می آفرینَد. بر بلندای آسمان اوج می گیرد و تنها کوچکی زمین را زیر پای خویش به نظاره می نشیند. دلش که می لرزد آبیش کدر می شود، به خاکستر می نشیند، نعره می کشد،زجه می زند و زمین و آسمان را با سوزن طلاییش به هم میدوزد... ثابت می کند هر انچه در زمین و آسمان می زید به سبب حضور اوست ... اشک میریزد،دلش تنگ شده است ... میگرید و میگرید. رو می خراشد، مویه می کند،...
نفس می کشد، اشک از رخ می زداید مرز تنهاییش را از نظر می گذراند، چه دور است این حس قریب... چه بی انتهاست این خواستن ... میان خیال رها می شود،نرمی آسمان را در آغوش می کشد و دقایقی چنـــــــد آرام می آساید... رنگین کمانی پدیدار میگردد !

بر می خیزد ... خیالش را می کشد و با خود می برد، نگاه می شود، سردی شبنم بر خاک نشستهء زیر پایش او را به واقعیتش باز می گرداند، می داند که زندگی به جریانش برای حیات نیازمند است... آرام بر امتداد روز های نیامده سرازیر می شود ...
این فراز و فرود تنها بخشِ کمرنگی از حقیقت موجودِ کوچک باور های من است... از زنی که با احساس بر منطق مردی عاشق تکیه میکند... وسیع در آغوشش جای می گیرد و به این باور دردناک پی می برد که با وجود مردَش همچنان تنهاست!




دل نوشت :
تقدیم به خودم... تنهاییم... احساسم... نگاهم... پگاهم! باشد که روزی،حقیقت وجودیم درک شود!

چه میدونم! چی بگم؟

دلـــ ـ ـ نوشت :
این نوشته هیچ دل نوشته ای نداره... چرا؟ چون متن اصلی کلا از دل نوشته شده!

فاضل نظری

+ دلبسته‌ى محبت و دلداده‌ى غميم
چون روز روشن است كه ما عاشق هميم!

+ از سخن چینان شنیدم آشنایت نیستم
خاطراتت را بیاور تا بگویم کیستم

زندگی در برزخ وصل و جدایی ساده نیست
کاش قدری پیش از این یا بعد از آن می زیستم...

پ.ن :
بعد از آین هم آشیانت هر کس است،باش با او یاد تو... مارا بس است!


ادامه نوشت :
حس و حالم؟ نمیدونم واقعیتش دقیقا چیه... عاشقی،رسوایی،بی کسی،تنهایی،خیلی فرقی نمیکنه تو چه اسمی براش میذاری. :-) اما می دونم حقیقتی که هست با تموم رنگ ها و نوشته ها و حروف به هم چسبیده و نچسبیده فکر تو خیلی فرق داره.حالا ازت میخوام دوباره بخونی... کلمه به کلمه از اول،بدون هیچ حس کنجکاوی که ببینم پگاه چی نوشته، از اول و این بار فقط با دلت :-*
میبینی؟ نتیجه جالبه... من بهش میگم احساس تجربه مشترک!

پ.ن :
ظاهرا تنها کلمه ای که میشه راحت ادا کرد و سبک تر از کنار زندگی گذشت همین بیخیال خودمونه!

پ.ن :
مامی امروز سر میز ناهار می گفت دیگه جواب سلامتونو نمیدم! از این پس به جای واژه بیانه و عربی سلام بگویید درود! رو صحبتشم مث که با من بود چون تموم قانون ها و ارزش های این خونه فقط و فقط مال منه! پس از همین الان تمرین میکنیم :  بـــــــدرود.

دل نوشت :
می بینی پگاه خانم؟ همه جا وسطی... وسط تاریکی روشنایی ، وسط دو تا نسل دوتا فرهنگ... وسط سال ... وسط زندگی! حالا باز اشکالی نداره! خیر الامور أوسطها...

گاهی" سکوت " علامت رضایت نیست ...

شـــــایــــد کـــــــسی دارد خفـ ـ ـه می شود

پـشـ  ـ ـ ـ ـت سنگینـــ ـ ـ ـ ـ ـ ـ ـی یـک بـغـض ....!

دل نوشت :
دل تنــ ـ ـ ـ ــــگم...آهـ  ـ ـ ــ

بهناز مترجم

پ.ن :

دیدم خیلی قشنگه گفتم هم بذارم تو بخونی،هم خودم داشته باشمش...
دقیـــــــــــقا امروز داشتم به همین فکر میکردم. حتی دیشب...
که یه روز یه آهنگ صدا تورو به قعر خاطراتت میبرد و امروز. چه راحت از نگاه کردن تنهایی به ماه و غروب و خورشید و پاییز لذت میبری. چقدر بد و سخت شده که شکل زندگی بشی. چقدر سخته بود تا این شکلی شدی... شکستی، بی صدا... صدای خورد شدن استخون هاتو خودت شنیدی و قلبت! صدای قهقهء پیروز مندانهء زندگی را... چقدر دورم از من و احساسم، ... و زندگی!

دل نوشت:
دلم برای خودم تنگ شده است.

تکرار روزهای باهم بودن هامون. برگ زدن دفتر هستی و نقل حکایت زندگی.زندگیِ من که در کنار تو وجودم را به ثبت رسوندم. خندیدم، گریه کردم ، حتی ترسیدم.
خزان و آبی و پگاهت مبارک عزیزم. امیدوارم صد و بیست ساله بشی.

                                                                              دوست دارت پگاه.

تولد تراوشات ذهنیم مبارک!

پ.ن :
چقدر هوای اینجا سرد و ت...یه!

بذار تا برات بگم :
امروز یه دفتر خرسی صورتی دست بابام دیدم.... کلی خندیدم که به به بابا،روحیه و اینا و اونا... یه ذره نگاش کردم و دیدم وای چقدر آشناس،بیشتر که نگاه کردم ...وای! دفتر نوشته هام که چند وقتی نمیدونستم کجاس تو دستاش بود. هر چند داشت توش یه یادداشتی چیزی می نوشت. به رو خودم که نیاوردم اما امیدوارم سریع تر اوضاع پا بده ازش پس بدزدم!

بی ربط نویس :
یه آقایی با یه ک..ن گنده،کیف به دست، لِک و لِک کل پل فردوسی اصفهانو پایین پیاده رو از تو خیابون راه می رفت، این طوری نیست آقائه مشکلی ایجاد نمیکنه اما داشتم تصور می کردم اگه همین ابعاد رو تقسیم به ده کنیم و جنس را به مونث تغییر بدیم احتمالا اوضاع 270 درجه می چرخه!

درد دل :
امروز صبح تا شب در حال رانندگی بودمم،همشهریان ناعزیزِ غیر محترم اصفهانی کلا از راهنمای ماشینشون استفاده نمیکنن،احتمالا واسه خاطر اینکه ماشین پشت سری مسیرو نفهمه و مثلا دنبالش نیاد،یا چشمت بزنه،یا مثلا مبادا یه ذره این مغزت با استرس کمتر به راه ادامه بده! نمیدونم!

بعضي سوختن ها جوري هستند كه تو امروز ميسوزي، اما فردا دردش را حس ميكني...داستان كيفيت زندگي و" رشد" آدمها در جاهايي كه "جهان سوم " ناميده ميشوند، مثل همين جور سوزش هاست ....
از هردوره كه ميگذري، ميسوزي و در دوره بعد دردش را ميفهمي ...
شادي ها و دغدغه هاي كودكي ما :
در همان گوشه دنيا كه "جهان سوم "ناميده ميشود، شادي هاي كودكي ما درجه سه است ، ولي دغدغه هاي ما جدي و درجه يك...
شادي كودكيمان اين است كه كلكسيون " پوست آدامس" جمع كنيم...
يا بگرديم و چرخ دوچرخه اي پيدا كنيم و با چوبي آن را برانيم...
توپ پلاستيكي دو پوسته اي داشته باشيم و با آجر، دروازه درست كنيم و دركوچه هاي خاكي فوتبال بازي كنيم...
اما دغدغه هايمان ترسناك تر بود...
اينكه نكند موشكي يا بمبي، فردا صبح را از تقويم زندگي ات خط بزند ...
اينكه نكند "دفاعي مقدس"، منجر به مرگ نامقدس تو بشود يا تو را يتيم كند....
از ديفتري ميترسيديم...
از وبا......
از جنون گاوي ...
مدرسه، دغدغه ما بود...
خودكار بين انگشتان دستمان كه تلافي حرفهاي ديروز صاحبخانه به معلممان بود.....
تكليفهاي حجيم عيد ...
يا كتابهايي كه پنجاه سال بود بابا در آنها آب و انارمي‌داد....
شادي ها و دغدغه هاي نوجواني ما :
دوره اي كه ذاتا بحراني بود و بحران " جهان سوم" بودن هم به آن اضافه شده ...
در آين دوره، شاديهايمان جنس " ممنوعي" دارند...
اينكه موقتي عاشق شوي...
دوست داشتن را امتحان كني...
اينكه لبت را با لبي آشنا كني....
اما همه اين شادي ها را در ذهنمان برگزار ميكرديم...
در خيالمان عاشق ميشويم...ميبوسيم....
كلا زندگي يك نفره اي داريم با فكري دو نفره ....
اين ميشد كه ياد بگيريم "جهان سومي" شادي كنيم..
به جاي اينكه دست در دست دخترك بگذاريم،او را....
با او قدم نزنيم و فقط دنبالش كنيم...
يا اينكه نگوييم "دوستت دارم"
در عوض دغدغه هايمان بازهم جدي هستند...
اينكه از امروز كه 15 سال داري، بايد مثل يك مرتاض روي كتابهاي ميخي مدرسه ات دراز بكشي و تا بيست و چهار سالگي همانجا بماني.....
بترسي از اين كه قرار است چند صفحه پر از سوالات "چهار گزينه اي " ، آينده تو ، شغل تو ، همسر تو و لقب تو را تعيين كند...
تو فقط سه ساعت براي همه اينها فرصت داري...
شادي ها و دغدغه هاي جواني ما:
شادي ها كمرنگ تر ميشود و دغدغه ها پررنگ تر...
شايد هم اين باشد كه شادي هايت هم، شكل دغدغه به خودشان ميگيرند..
مثلا شادي تو اين است كه روزي خانه و ماشين ميخري ...
اما رسيدن به اين شادي ها برايت دغدغه ميشود....
رسيدن به آنها براي تو هدف ميشود...
هدفي كه حتما بايد "جهان سومي" باشي كه آنرا داشته باشي ...
و هيج جاي ديگربراي كسي هدف نيستند...
بعضي از شادي هايت غير انساني مي‌شود...
با پول شهوتت را مي‌خري...
با گردي سفيد مست ميشوي نه با شراب...
با دود دغدغه هايت را كمرنگ‌تر ميكني و غبار آلود...
اگر جهان سومي باشي، استاندارد و مقياس هاي تمام اجزاي زندگي تو ،
جهان سومي ميشود...
اينكه در سال چند بار لبخند ميزني....
در روز چند بار گريه ميكني...
راهي كه تو را به بهشت و جهنم مي‌رساند...
و حتي جنس خداي تو هم جهان سوميست .....
دراين دنياي عجيب، ديدن دست برهنه يك زن هم ميتواند براحتي تو را
خطاكار كند وقلبت را به تپش وادارد....
در اين دنيا "سلام " به غريبه و بي دليل، نشانه ديوانگيست...
لبخند بي جاي زن هم دليل فاحشگي اوست ...
در اين جهان سوم ، كسي را نداري كه به تو بگويد چقدر مسواك و خميردندان، واكسن، بوسيدن، خنديدن، رقصيدن خوب هستند...
اينكه آينده خوب را خودت بايد رقم بزني و كسي قرار نيست براي اين كار به تو كمك بكند.....
اينكه هميشه جهان اول ، طاعون جهان سوم نيست ...
گاهي فكر ميكني که به سرزمين جهان اولي ها مهاجرت كني تا از جهان
سومي بود ن رها شوي...
اما ميفهمي كه با مهاجرتت شادي ها، دغدغه ها، جهانبيني، خدا و
معيارهايت هم با تو سفر ميكنند.....
گاهي ميماني كه اين جهان سوم است كه كيفيت تو را تعيين ميكند يا اينكه "تو"جهان سوم را درست ميكني؟

پ.ن :
لب هایش ترک برداشته بود ،خودش می گفت،از لبخندهاییست که روی لبهایش خشکانده اند !


دل نوشت :
گاهي اوقات فکر کردن به بعضيها ، ناخوداگاه لبخندي روي لبانت مي نشاند ...دوست دارم اين لبخندهاي بيگاه را ...
و اين بعضي ها را ...

♥

♥

امشب شب تولد بابامه.... از صپ هی بدو بدو کردیم تا بلکه بتونیم یه گوشه ازاون همه کاری که برامون کرده را براش جبران کنیم.

♥

فک نمیکنم بشه، اما خب سعیمونو میکنیم!

♥

یه زمونی... اون روزا... براش باغ تولد می گرفتیم و خب! همه هم میومدن... الحمدلله شکر خدا اینقدر همه بهم نزدیک شدن که دو ساله چشن هامونو 5 نفره برگزار میکنیم.

♥

بابا فک کنم سه تا تولد برات اینجا گرفتم...

♥

فقط مینویسم تا یادم باشه چقدر دوستت دارم!

♥

مرد،

♥  تولدت مبارک!

♥

گفتم بله؟!
گفتش که انگار خیلی داغونی، من همه جوره میتونم کمک کنم! قیافه اش به ساغی مواد بیشتر میخورد تا سایکولوجیست!
دورو برمو یه نگاه انداختم بلکه یکی از خواهران یا برادران ارشادی،انتظاماتی،پلیسی کوفتی زهره ماری پیدا کنم که هیچ!
داشتم سکته می کردم!

ادامه داستان....
بقیه راهو از وسط خیابون اومدم....!


مملکته داریم؟ جرآت نمیکنی تو خیابون راه بری به دو دلیل، گشت ارشاد اونجایی که نباید باشه هست! اونجایی که باید باشه نیست!
دیروز دوستمو گرفتن هزار اعصاب خوردی و درگیری براش درست کردن که چرا کارت شناسایی همرات نیست... نهایتا هم گواهینامه شوهرشو نگه داشتن تا همسر گرامی را ازاد کنن!
میکده و بار و هر جایی که مریوط به می و مستی میشه را تعطیل کردن...یه مشت آت اشعال میکنن تو شیشه میدن دست مردم که کور بشن و هزار مصیبت بکشن که مبادا یه مستی و راستی برسن! از اون ور عین پشگل تو خیابون مواد ریخته و از آدامس راحت تر میتونی گیرش بیاری که بعد دوروز دیگه نتونی دماغتو بالا بکشی!اینم از این.
آدم دلش میخواد فریاد بکشه از این همه بی قاننونی و قوانین تخ....! (تخیلی!)

از هر چه بگذریم سخن گفتن از تو خوش تر است،

دلنوشت:
خلقم از مزه زندگی تلخ شده! عادت به تلخیش ندارم،رفتم همون زیر پله ایه روبروی گنبد کج شدهء تنهای کنار خیابون! فقط یه صندلی، دلم گرفت که از پیش جای تنها نشستنم تعیین شده،شربت سکنجبین و خیارم رو آروم آروم هم زدم و مزه مزه کردم، نچ! اینجوری نمیشه...
صاحب کافه یه دستی به سر و گوش کافه ش کشید و پرسید چیز دیگه ای میل ندارید؟
گفتم چرا... یه شربت سکنجبین دیگه لطفا! :)
دو دیقه بعد.... یه شربت دیگه....
سه دیقه بعد.... یه صندلی دیگه!
بیست دیقه بعد .... من دیگه تنها نبودم!

همین جوری میشه به زندگی نشون میدی که تو کفتری هستی که واسه دل خودت رو پرچین دل یکی نشستی نه واسه خاطر طرحی که اون برات کشیده! بیخیال زندگی! دس وردار زن! یه ذره آپ تو دِیت شو بلکه توهم از تنهایی در بیایی :)

میدونی چند تا اتفاق افتاده که نیومدم برات بگم؟
چقدر این روزا هزار بار قلبم تو سینه م لرزید و تنهایی اووووووووون همه استرس را به دوش کشیدم! میدونی چقدر راه رفتم! دعا کردم، دعا کردم و هر بار نوک دماغم تیر کشید و دریغ از یه قطره اشک که بریزه بلکه مرهمی باشه رو دلم!
میدونی چقدر سخته که خودتو رو لبه ابشار زندگی ببینی و دست عزیز ترین کَست تو دستت باشه و تو سر خوردنشو از لابه لای انگشتات حس کنی و هیچ کاری نتونی براش انجام بدی!
میدونی چقدر سخت تره اگه بیافته و تو یه عمر نتونی به خاطر تداعی آخرین نگاهش چشم روی هم بذاری!
برعکس آدمیان که دنبال لحظه ای چشم رو هم گذاشتن وو خوابیدنن... من از هر لحظه خوابیدن فراریم!
خسته م!

بیخیال ززززززززززززن!

امروز فک کنم رو حسابش باید 12 اُمه ماه قمری باشه... ماه امشب نقره ای و تنها به سقف اسمون میخ شده بود و با لوندی تموم عشوه گری میکرد!
نیگاش کردم.... بهش گفتم هان!؟ خانم ماه! خبریه؟ چادر چارقدت کو خوشگل خانم؟ کم کم تورو هم به حکم درخشیدن در شب جریمه میکنن و به یکی از درجات فاحشگی نائل.... یه خندهء ریزی کرد و دهنشو پشت دستش قایم کرد و یواشکی گفت من کچلم... می بینی که مو ندارم ... هیچ جذابتی ندارم !

پ.ن :
حال و هوای این روزای ما مث حال و هوای عاشقی پاییزه! هوا گرمه اما ته توهای دلم سرده و میلرزه! رفتی، اما نگفتی که با رفتنت تیکه ای وجودم رو هم با خودت میبری.... تیکه ای که جای خالیش سیاه روی تنم مونده! همیشه همینطور بوده و هست... وقتی نیمه گم شده ت را پیدا میکنی که خیلی دیر شده،

خشونت دست سنگین پدری است که بر صورت دخترک 9 ساله اش بلند می شود اما هرگز فرود نمی آید. خشونت گردنکشی برادری است که نگاه پسرک معصوم همسایه را کور می کند و خواهر را ناامید می کند از عشق پاک و دیوار به دیوار همسایگی . خشونت آروغ زدن های شوهر است به جای دستت درد نکند برای دستپخت عالی یک صبح تا ظهر حبس شدن در آَشپزخانه . خشونت قانون نابرابر حق قیومیت پدربزرگی است که در فقدان پدر ، صاحب بلامنازع نوه ی دختری اش می شود بی اینکه حضور مادر در جایی دیده شده باشد. خشونت حق ارثی است که پس از مرگ پدر به تو داده می شود نیم آن چیزی که برادرت می گیرد و تازه منت بر سرت می گذارند که نان آور خانه ات دیگری است . خشونت خود ما زنانیم که تمامی اینها را می پذیریم بی هیچ اعتراضی و آن کسی را هم که در میانمان به اعتراض بلند می شود با القاب زن فلان و بهمان به سخره می گیریم . خشونت خود خودمانیم و از ماست که بر ماست !

هزار بار پرسیدن چرا نمینویسی؟ هزار بار جوابم این بود که نوشتنم نمیاد! راستیاتش نوشتن میدونم منتها هر چیزی که در موردش می خوام بنویسم انگشتی به سوراخ این فرهنگ و جامعه میشه و ظاهرا نفس بعضی ها رو بند میاره! اینه که گفتم ننویسم،
مامان میگه ملت هزار و یه فکر میکنن اما پیش خودشون میمونه! تو تا یه جمله نصفه میاد تو ذهنت باید بری بکنی تو بوق و کرنا و برا همه توضیح بدی؟
مام گفتیم چشم! نمیگیم دیکه!

بدم نشد،کار و کاسبی اون دسته از فضولان و بروج انتشار اخبار خاله زنکم تخته شد!

هیچی!
و اما بعد....
امروز داشتم لنگون لنگون و شل و پل چهارباغو پیاده میومدم پایین! همه فکر و ذکرم تو درد زانوم بود و داشتم به خودم فحش! میدادم که آدم خر، وقتی سالمی وایسا تو بازی کل کل کن که اینجوری به ..خوری نیافتی که دیدم واه! ملت شهید پرورو باش! چرا اینچوری دارن نگاه میکنن.
به رو مبارک نیاوردم و همچنان به چلنج درونیم ادامه دادم که دیدم خیر! این نگاه ها ادامه داره.
از تو شیشه بانک یه نگاه به خودم کردم ببینم چیزی شده... یه چرخی زدم دیدم نه انگار طبیعیم!
نگاه نگاه....
تازه عدی کثیری از همشهریان رد میشدن بعد اینجوری! راست راست بر میگشتن نگاه می کردن!
نهایتا از لا به لای متلک های پاره ای از جاهلین کاشف به عمل اومد که این لنگ زدن من این همه !!!!! جالب بوده و تماشا داشته!
مسخرن به خدا این آدما!!

حقشونه که چیتوز اومده شده رئیس جمهورشون! البته اینام بندگون خدا تقصیری ندارن آ بس که بیکار شدن پا شل من شده براشون سوژه توجه!


پ.ن :
رودخونه را می بندن! خُلق اصفهانی ها خاص هست! خاص تر هم میشه!

کشاورزای شرق اصفهان تحصن میکنن. اونم وسط برهوت زنده رود بعد میان از پول نفت! که قرار بود بره سر سفره هاشون تطمیعشون میکنن میگن شما مگه برا پول اینجا نیستید؟ خب اینم پول نکارید آقا! نکارید! دوستان فلاح هم خوشحال به خونه هاشون بر میگردن. و با خوبی و خوشی به زندگی هاشون ادامه میدن!


پ.ن:
خیار اسپانیایی وارد میکنن که کلی مردم مریض بشن و بمیرن،همون پوله نفته بود که رفت تو سفره هاشون یه راست بره تو جیب خانم زاده ها...

خب؟ هیچی! جا ننه ما خالی که بگه: بیکاری حرص میخوری....!

دو روزه با دختره رفیق شدی، میپرسه فامیلیت چیه؟ میگی میخوای چی کار؟ میگه میخوام ببینم به اسم بچه هامون که انتخاب کردم میاد یا نه!!!

به راننده تاکسی میگم سیگارتو خاموش کن به دودش حساسیت دارم، برمیگرده میگه جوونای سن تو کراک میکشن تو به دود سیگار حساسی!

نتیجه انتخابات ۴۰ میلیونی همون شب معلوم میشه، ولی نتیجه کنکور چند صد هزار نفری چند ماه طول میکشه!

هر روز تو دانشگاه میبینیم ۱۰۰ تا دختر مدرسه ای رو به صف کردن، معلمشونم جلو، آوردن بازدید از دانشگاه ، مگه باغ وحشه اینا رو هر روز میارین بازدید!

اینم از مجلس ختم، با کفش رفتیم با دمپایی برگشتیم!

یارو رو آوردن تو تلویزیون، زیر اسمش نوشته: کارشناس مسائل یمن!
من موندم این بنده خدا تو این ۴۰ سال از چه راهی نون در میآورده!

پارسال همت مضاعف رو فقط عزرائیل فهمید، امسال هم جهاد اقتصادی رو فقط ربع سکه!

قبلا برق میرفت بابامون سر فحش رو میکشید به اداره برق، الان برق میره خوشحال هم میشه!!

خانومه ناراحت توی تاکسی: به فاصله چند روز هم شوهرم بهم خیانت کرد هم دوست پسرم!!

فدراسیون فوتبال و کمیته  ی انضباطی فقط تو 6 ماه، نیم میلیارد تومن از فحاشی فوتبالیستها درآمد داشته! یعنی به عبارتی قیمت فحش از قیمت طلا زده بالاتر!

طرف رفته خواستگاری، دختره بهش گفته شهید مورد علاقه شما کیه؟!؟! 

واسه دوست دخترت شارژ می فرستی، بعد میگه تو بزنگ! 

واسه داداشمون رفتیم خواستگاری، ننه جون طرف در اومده میگه ۲۰۱۲ تا سکه مهریه به نییت المپیک لندن!

هر بار که صفحه ی فیلترینگ رو دیدم یه صلوات فرستادم! مامانم میگه همینطور ادامه بدی جات تو بهشته!

میگه به خدا راس می گم، طرف میگه نه! اگه راس میگی بگو به جون مامانم!

یه عمر رفتیم سینما آخر نفهمیدیم دسته های صندلیش ماله خودمون یا بغل دستیمون !

ایران که هستیم توی سوپرمارکت دنبال جنس خارجی میگردیم؛ نوتلا! بی تو هرگز! بعد خارج که میریم، میافتیم دنبال جنس ایرانی! وای عزیزم! پفک نمکی!

یارو گیتار الکتریک تو اتاقم دیده میگه تو هم شیطان پرست شدی؟؟

جشن میگیرن گوسفند میکشن، عزاداریه گوسفند میکشن، ماشین میخرن گوسفند میکشن، پسر اقدس خانوم رو ختنه میکنن گوسفند میکشن! بعد به گاوبازای اسپانیایی فحش میدن!

برنامه احکام گذاشتن ملت زنگ میزنن، یکی میگه من رکعت اول، توی رکوع یادم افتاد سجده نرفتم! حکمش چیه؟  

سریال ستایش زنه به شوهرش میگه: باردارم! شوهره بهجای اینکه بغلش کنه میره بیرون، رو به بقاله داد میزنه هوووورااا !!

طرف سوار اسب شده، عکسشُ گذاشته فیس بوک، میگه اون بالاییه منم!

تبلیغ پارک آبی نشون میدن یارو با شلوار لی و پیراهن مردونه سر میخوره رو سرسره های پارک آبی،

رفتم سوپر مارکت میگم آقا کرم کارامل دارین میگه کرم فقط ساویز داریم.

سالای پیش جایزه بانک ملت یه منزل مسکونی بود، امسال شده ۶۰ لیتر بنزین، سال دیگه میشه یه شونه تخم مرغ، سال بعدشم دوتا تافتون یه بربری هم وسطش! مملکته داریم؟

غار علیصدر به قندیلاش معروفه؛ اونوقت ملت میرن قندیلاشو میکنن یادگاری میبرن با خودشون! یکی نیست بگه آخه با اون قندیل میخای چیکار کنی؟

میری از خودپرداز پول بگیری، رمزتو میزنی پول بر میداری، بار دوم کارتو میذاری، رمز رو اشتباه میزنی، یکی از پشت میگه: آقا رمزتو اشتباه زدیها!

بابام نشسته یه میزگرد به زبون آلمانی میبینه، میگم مگه میفهمی چی میگن!؟ میگه قیافه هاشونو که میبینم میفهمم در مورد چی حرف میزنن!!

سربازه اومده مقابل دبیرستان دخترونه کشیک بده مزاحمت ایجاد نشه، خودش چشمک میزنه به ملت! خدا هم که فقط نشسته با ابی چای مینوشه!

بغلدستیمون توی هواپيما از اول تا آخر به اسلام فحش میداد، وسطهای پرواز هواپیما یه تکون خورد، گفت «يا ابالفضل»!

خبرنگار رفته تو یه روستا سوال میکنه با یارانه تون چیکار کردین؟ مرده میگه: قبض هامونو پرداخت کردیم، چندتا قسط دادیم، شهریه دانشگاهه دخترمو دادیم، یه تراکتور هم خریدیم! تازه یه مقداری هم پس انداز کردیم!!

قصه ما به سر رسید کلاغه به خونش؟ نه!  ولی به خداش رسید

نمی دونم
چرا راستش می دونم اما نمی تونم بنویسم!
این منمُ یه پس طو مملو از کلمات مات و خاک خورده که هیش کدوم برای رسوندن ژرفای حس من به اندازهء کافی شفاف نیستن! پس بهتره طریقه قبلی را پیش بگیرم و سکوت کنم!

پ.ن :
این پست پی نوشت و پیش نوشت ندارد!

دل نوشت:
تنها دل نوشت این پست خودمم! من! پگاه!